Het verhaal van Pablo

Voor degenen die op de avond van onze albumrelease het verhaal van Pablo hebben gemist: Sterre Van Rossem heeft zijn verhaal prachtig verwoord. Lees!

Pablo Cuancín

Hij vond het een vreemde gewaarwording, de realisatie; dit is een droom die werkelijkheid is geworden. Hij kon het nog altijd niet geloven, dat hij als eerste Mexicaan door de ruimte zweefde. Natuurlijk kon hij het ook wel geloven, er waren maanden, jaren van training aan dit moment vooraf gegaan. Er was een zeer krappe, zenuwslopende en ongemakkelijke tocht in de raket naar deze shuttle aan vooraf gegaan. Er was veel van werkelijkheid aan vooraf gegaan, dat niets met de kinderdroom van vroeger te maken had.

Vroeger, toen hij als jongetje op het platte dak van zijn ouders lag, en de sterren boven hem telde en eindeloos de tel verloor, wist hij zeker dat hij op een dag daar ook zou zijn. Hoog boven de aarde, in de hemel, als lichaam van sterrenstof tussen andere hemellichamen van sterrenstof. Hij stelde zichzelf dan voor, klein, vrij, ademend, gewichtloos dansend en volstrekt thuis in het donker van de ruimte.

Dat hij ouder zou zijn, dat hij een groot, beperkend pak aan zou hebben, dat hij duizelig zou worden van de zuurstof, daar dacht hij als klein kind niet aan. Het maakte ook niet uit. De droom was in de kern hetzelfde. Het gewichtloze dansen was hetzelfde.

Zoals hij nu hing, begaf de aarde zich vrijwel onder hem, en met het verstrijken van de tijd zou de shuttle draaien, de aarde schijnbaar stijgen. Hij vroeg zich af wie hem zou zien. Iemand zou de shuttle kunnen zien, hem niet, maar iemand zou kunnen weten dat hij hier was, bij die shuttle. Het was belangrijk, voor hem, ineens, dat iemand op aarde zich dat zou realiseren.

Hij besefte dat dit zou ophouden. Hij zou thuis komen, de ervaring zou een verhaal worden, hij zou waarschijnlijk kleine jongetjes van zijn land inspireren om op het platte dak van hun ouders te gaan liggen om in de nacht de sterren te tellen en eindeloos de tel kwijt te raken. Die jongetjes zouden dromen over het drijven tussen de sterren, over het echt weg en toch verbonden zijn met de aarde, over een beetje god zijn tussen de mensen.

Pablo voelde zich ineens gedeprimeerd. Hij zou het nooit kunnen vertellen. Hij zou nooit werkelijk in woorden kunnen uitdrukken hoe het was, hier. De enige plek waarbij onder en boven niet bestonden. Waarbij je alleen maar was, los van tijd, los ook van ruimte, van een gefixeerde locatie. Misschien kwam het door de zuurstof, maar zijn gedachtes gingen razendsnel. Hoe zou hij ooit in woorden deze ervaring kunnen overbrengen, aan zijn familie, aan zijn kinderen later, aan zijn landgenoten? Hij probeerde woorden te vangen die aansloten op wat hij voelde, maar het enige wat hij deed was op vergelijkingen stuiten die niet voldeden.

Hier waar de nacht niet viel, maar waar het licht in punten net zo constant aanwezig was als de duisternis. Hier waar tijd en afstand zo relatief waren. Hier, waar je een overzicht, een totaalbeeld had van iets waar je normaal gesproken geen totaalbeeld van hoorde te hebben, de wereld, hoe kon hij die beleving overbrengen? Toch wilde hij het kunnen, wilde hij de vertaler zijn tussen dit en het leven in de wereld. Pablo had nooit eerder zoveel van de aarde gehouden, van de zwaartekracht, van de vergankelijkheid, van de ontoereikendheid van de mensen, hun geesten en hun taal.

Hij herinnerde zich dat hij vroeger als kind, als hij iets moest onthouden, zichzelf lang en hard kneep, net zo lang tot hij een blauwe plek had. Als hij later die plek zou aanraken, lang nadat de bloeduitstorting verdwenen was, kwam de herinnering als een klap altijd terug. Pablo kon zo alles wat bij beleefde vangen in zijn lijf.

Hij zweefde. Hij zweefde met zijn ogen dicht, was. Hij was en sloeg alles wat hij voelde, zag, ervoer op in zijn lijf. Hij wiste alle voorgaande herinneringen, leegde zich, en van zijn kruin tot zijn tenen voelde hij zijn lichaam af en vulde het met deze ervaring.

Maanden later, toen hij terug was op aarde, en zijn lichaam langzaam weer moest wennen aan de zwaartekracht, het vast eten, het bewegen, begon hij terug te gaan naar de herinnering. Hij ontdekte dat zodra hij ook maar een beetje zijn lichaam voelde, het begon te bewegen. Dit onderzocht hij eerst voorzichtig, daarna langzaam met steeds meer overtuiging, en hij ontdekte dat hij de hele ervaring van het zweven in de ruimte terug kon halen, niet door stil te zitten, maar door te bewegen.

Pablo had geen taal meer nodig. Hij hoefde ook niet langer naar de ruimte voor de gewichtloosheid, hij had het gevangen in zijn lijf.

Soms werd hij uitgenodigd op conferenties en televisieprogramma’s, men vroeg hem hoe het was geweest, als eerste Mexicaan in de ruimte. Pablo sloot dan zijn ogen, stond op en liet zijn lichaam dansend het verhaal vertellen.

- Sterre van Rossem

Short URL